İnsan
vardır ;
İnançlıdır. Uyumludur. Barışçıdır.
Elde ettiğinden fazlasını başkası için de
ister.
Bunun için, Hep mutludur. Huzurludur.
Örnek insandır.
Ölüp gitse de ;
Kalplerde özel yeri
vardır.
***
İnsan vardır ;
İnkarcıdır.
Doyumsuzdur.
Takdir edilince
hoşlanır,
Fakat takdir etme duygusundan
yoksundur.
Nefsinde gurur,
İçinde hep “BEN” duygusu
vardır.
Ve o “BEN” e mahkumdur.
İşinde ona
mahkumdur.
Sözünde ona mahkumdur.
Sosyal ilişkilerinde ona
mahkumdur.
Ona göre;
Hep kendi işi, davranışı doğrudur.
Hep kendi sözü doğrudur.
Hep kendi görüşü
doğrudur.
Hep kendisi üstündür ..
***
İnsan vardır;
Kendini yaratanı
tanısın,
O’nu ansın,
O’na şükretsin diye
yaratıldığı halde..
O başkasını tanımakta,
Başkasını
anmakta,
Başkasını saymakta,
Başkasına şükretmektedir!..
Neden mi ?
Çünkü;
İnkar duygusu nefse hoş
gelir.
Karşı koyma ve başkaldırma dürtüsü,
Nefsi tatmin
eder.
İçteki “ben” i kamçılar.
İyiliği
unutmayı,
Bir özellik, bir ayrıcalık sayar…
Ulu yaratıcıya karşı bile
Şükretmeyi unutturur!..
***
Şu halde ;
“Ben”
mahkumları arasında,
Kimseden teşekkür bekleme
!..
“Ben”
mahkumları arasında,
Asla Ene'cilerden teşekkür
bekleme ..
Biri senin iyiliğine karşı kötülük
yaparsa...
İyi anıları yakıp yok ederse ...
Tüm iyilikleri
unutursa;
Sakın uzulme !..
Hayrete düşme
!...
Unutma ki;
İyilik yaptığın için ;
Düşmanların çoğalabilir.
Seni çekemeyenler
olabilir.
Hatta ;
Dışlanabilir, Unutulabilirsin
!..
Yine de gam yeme !.
.
Çünkü;
Bazi insan nankördür.
***
Bir anayı, bir babayı düşün !..
Evladını yetiştirmiş
...
Yedirmiş, içirmiş, giydirmiş ..
.
Eğitmiş, öğretmiştir !..
Uyuyuncaya
kadar,
hep uykusuz kalmış,
Onu doyuruncaya kadar aç
kalmış,
Rahat etmesi için yorulmuştur!..
Ne var ki;
Bazen çocuk, Büyüyüp güçlenince,
Kendi kendine
yetince,
İçindeki “ben” kabarınca ;
Anasını, babasını
dışlamış,
Dahası ;
Ağır sözler söylemeye,
Zulmetmeye,
Onlara el kaldırmaya başlamış !..
Fakat ne gam !..
ne gam...ne gam...
Kişiliksiz kimseler
İyilikleri unutsa da,
Hiçbir şeyi unutmayan
birine,
Yüce yaratıcıya güvenmek gerek !.
.
Öyle ise ;
Kimseden teşekkür bekleme !..
* * *
Hiçbir şey,
İyilik yapmana engel
olmamalı ..
. Başkasını düşünmekten,
Hakkı
söylemekten,
Seni alıkoymamalı ..
.
Ümitsizliğe düşmeye,
Neden olmamalı
...
Yapacaksan ;
İyiliği teşekkür için
değil.
Allah için yap !..
Allah ICIN
YAP!
Ve her zaman Kazançlı sen olursun
!..
Unutma !..
Kindarın kini sana zarar
veremez !..
Ve sen, İyilik yapabildiğin için şükret
!..
Şükret ki ;
Sen iyisin, o kötü
!..
Şükret ki;
Sen doğru yoldasın, o yanlış yolda
...
Şükret ki;
Sen mutlusun, o mutsuz !..
***
Kimseden Teşekkür Bekleme
!..
Birine hediye ettiğin kalemle o,
Seni hicvedebilir,
yerebilir,
Dayanması için verdiğin bastonla,
Senin başını
yarabilir.
Öpmek için aldığı elini, hatta
kirabilir..
. Zîra zavalli yaratık,
Kendini yaratana karşı,
Büyütene karşı,
Eğitene karşı..
Bu denli nankör olursa
;
Diğer varlıklara karşı,
Onun daha iyi olması
beklenemez !..
Öyle ise ;
Yaptıkların için,
Yapacakların için,
Kimseden teşekkür bekleme
!..
Ve bil ki ;
Her şeyi iyi
bilen,
Her şeyi iyi değerlendiren,
Çok
güçlü,
Çok yüce..
Bir yüce yaratıcı vardır
!...
O, sana ve herkese yeter !.
